راز دل ( افسانه شیرین)

تصنیف این شعر با صدای علیرضا قربانی را میتوایند از اینجا و با صدای هایده را از اینجا گوش و یا دانلود نمایید.
آهنگساز :  استاد همايون خرم 
ترانه سرا : استاد بهادر يگانه 

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من
این سکوت مرا ناشنیده مگیر
ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر 
سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

امشب که تو ، در کنار منی ، غمگسار منی 
سایه از سر من تا سپیده مگیر
ای اشک من ، خیز و پرده مشو ، پیش چشم ترم 
وقت دیدن او ، راه دیده مگیر

دل دیوانه ی من به غیر از محبت گناهی ندارد ، خدا داند
شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی ، پناهی ندارد ، خدا داند
منم آن ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند
به جز این اشک سوزان ، دل نا امیدم گواهی ندارد ، خدا داند

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من ، این سکوت مرا ناشنیده مگیر
ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر ، سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو ، سرم دارد شور جاودانه ی تو
روی دل بود به سوی آستانه ی تو
تا آید شب ، در میان تیرگی ها ، گشاید تن ، روح من به شور و غوغا
رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من ، این سکوت مرا ناشنیده مگیر
ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر ، سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

امشب که تو ، در کنار منی ، غمگسار منی
سایه از سر من تا سپیده مگیر
ای اشک من ، خیز و پرده مشو ، پیش چشم ترم
وقت دیدن او ، راه دیده مگیر

اعدامی

فرمانِ قتـل، به گوش، چو پژواک می‌شود

ذِکـــــــر خـــــدا روانـــه‌ی افلاک می‌شود

جـــلاد خنـــــــده می‌زند و سیــــلِ ناسزا

چون خنجری به سینه‌ی غم‌ناک می‌شود

ما را به مـــرگ سپار که اندیشه‌ی شمـــا

با مغز سر به سفره‌ی ضحـــــاک می‌شود

دار است اسبِ مــــرگ و من‌ام بار در قفا

بند طنــــاب، تسمـــــه‌ی فِتراک می‌شود

ناگـــــه دل‌ام به‌ســـــــانِ دل کودکی رها

خالی ز هرچه زشتـی و بی‌باک می‌شود

سکــــــوی زنــدگی چو ز پای‌ام شود جدا

لب‌خنــــد واپسیــن ز لب‌ام پاک می‌شود

دست طنــــــاب، تنگ فشــــــارد گلوی را

لرزان تــن‌ام چو برگ به رَستـاک می‌شود

یــاد وطـــــن کنـــــــار همــــــــه یادگارهــا

در خـــــاوران خاطـــــــره‌ام خاک می‌شود

برگرفته شده از وبلاگ خوب دودوزه

http://dodoozeh.blogspot.ca/

نـــــــــــــــــــــه

اين شيخ که آيت اميران باشد

وز فتنه ي او ايران ويران باشد

ديرا که نبودست و ايران بودست

زودا که نباشد وي و ايران باشد

کام همگان باد روا کام شما نه

ايام همه خرم و ايام شما نه

زان گونه عبوسيد که گوييد مي نوروز

در جام همه ريزد و در جام شما نه
وان گونه شب اندوده که با صبح بهاري

شام همگان مي گذرد شام شما نه
کام همگان باد روا کام شما نه

ايام همه خرم و ايام شما نه
اي عام شما در بدي و بدصفتي خاص

وي خاص شما نيک تر از عام شما نه

سنجيدم و ديدم که نشاني ز تکامل

احکام نرون دارد و احکام شما نه

شادي گهر ماست که ما جام بهاريم

اي ملت گريه به جز انعام شما نه
انگار که خورشيد بهارانه ي ايران

بر بام همه تابد و بر بام شما نه

کام همگان باد روا کام شما نه

ايام همه خرم و ايام شما نه

اي مردم ما را به جز انديشه و دانش

بيرون شدي از مهلکه ي دام شما نه

و اندر حق فرهنگ هنر پرور ايران

اکرام عمر ديدم و اکرام شما نه

کام همگان باد روا کام شما نه

ايام همه خرم و ايام شما نه

معنای عشق

مادر ای سايه ‏ي الطاف خدا <>
ای سراسر همه مهر 
ای دل انگيزترين معنی عشق 
ای كه يادت همه آرامش من 
ای وجودت همه خواهش من 
تو نمايانگر الطاف خدايی مادر 
مروه و حج و صفايی مادر 
زير پای تو بهشت است بهشت 
باز هم طفل توام 
هرچه كردم 
چه زيبا و چه زشت 
دست تو گرمترين گرمي مهر 
مهر تو پاكترين معني عشق 
نفست رايحه‏ي ريحان است 
ديدن روی نكويت مادر 
همه درد مرا درمان است 
ورد زير لب تو ذكر دعاست 
خانه با بودن تو 
بهترين باغ دل انگيز خداست 
پاكتر از همه پاكي هايی 
خوبتر ازهمه خوبي هايی 
با صفاتر ز همه دنيايی 
مادرم 
مادر خوبم بخدا 
دفتر عمر مرا 
تو چو شيرازه‏ي هستی هستی 
تو سزاوار چه هستی 
همه چيز 
من چه دارم كه تو را زيبد 
هيچ 
سايه لطف خدايی مادر 
معني عشق و وفايی مادر 
شعر من درخور تفسيرت نيست 
اوج مهری و صفايی مادر 

...ادامه مطلب

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

به پای خویشتن آیند عاشقان به کمندت

که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی

مرا مپرس که چونی به هر صفت که تو خواهی

مرا مگوی که چه نامی به هر لقب که تو خوانی

چنان به نظره اول ز شخص می‌ببری دل

که باز می‌نتواند گرفت نظره ثانی

تو پرده پیش گرفتی و ز اشتیاق جمالت

ز پرده‌ها به درافتاد رازهای نهانی

بر آتش تو نشستیم و دود شوق برآمد

تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی

چو پیش خاطرم آید خیال صورت خوبت

ندانمت که چه گویم ز اختلاف معانی

مرا گناه نباشد نظر به روی جوانان

که پیر داند مقدار روزگار جوانی

تو را که دیده ز خواب و خمار باز نباشد

ریاضت من شب تا سحر نشسته چه دانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم

تو می‌روی به سلامت سلام من برسانی

سر از کمند تو سعدی به هیچ روی نتابد

اسیر خویش گرفتی بکش چنان که تو دانی
!!

 

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش

که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند

هر آن که خدمت جام جهان نما بکند

طبیب عشق مسیحادم است و مشفق لیک

چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

ز بخت خفته ملولم بود که بیداری

به وقت فاتحه صبح یک دعا بکند

بسوخت حافظ و بویی به زلف یار نبرد

مگر دلالت این دولتش صبا بکند

 

پشيماني

اگر من ترک ارباب وفا کردم پشیمانم

 اگر اینگونه بـا ساقی جفـا کردم پشیمانم

من از عمـری کـه بـا زاهــد فنــا کردم 

من از جوری که در راه خدا کردم پشیمانم

من امشب گوشه میخانـه می مـانم

 کــــــه داد از سـاغـــر و پیـمانــه بستــانـم

بــه هـر جـا پـا گـذارم کینـــه هـا بینم

 هــــــزاران چهـــــره در آئینــــه هـــا بینـــم

چه جایی خوش تر از میخانه بگـزینم

 مــن اینجــــــا مـــست و حیـــــــــرانــــــــم

من امشب گوشه میخانـه می مـانم

 کــــــه داد از سـاغـــر و پیـمانــه بستــانـم

در اینجـــا هـر کـه در دل بـــاوری دارد

 در اینجــا هــر غمــــی خنیــــاگــــری دارد

کـه در میخانه حتی دشمنت بـا خود

 بجــای دشنـــه دستــش ساغـــــری دارد

من امشب گوشه میخانـه می مـانم 

کــــــه داد از سـاغـــر و پیـمانــه بستــانـم

در اینجا جز به کوی یار راهی نیست

 در اینجـا جــز مهیـن دلدار شاهـی نیست

در اینجا پادشاه عـاشقان ساقیست 

که او هم گاه گاهی هست گاهی نیست

در اینجا خون مردم خفته در خون نیست 

در اینجـــا چهــره آزادگــــــی گـــم نیست 

در اینجا تخت شاهی دوش مردم نیست

به نام عشق میخوانم
من امشب گوشه میخانه می مانم

شنیدم....

از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام هر قدر بی مهری کنی می ایستم

تا نگویی اشک های شمع ازکم طاقتی است

در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم  

چون شکست آیینه، حیرت صد برابر می شود

بی سبب خود را شکستم تا بیننم کیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم

ما در خلوت به روی خلق ببستیم

ما در خلوت به روی خلق ببستیم  از همه بازآمدیم و با تو نشستیم
هر چه نه پیوند یار بود بریدیم  وان چه نه پیمان دوست بود شکستیم
مردم هشیار از این معامله دورند  شاید اگر عیب ما کنند که مستیم
مالک خود را همیشه غصه گدازد  ملک پری پیکری شدیم و برستیم
شاکر نعمت به هر طریق که بودیم  داعی دولت به هر مقام که هستیم
در همه چشمی عزیز و نزد تو خواریم  در همه عالم بلند و پیش تو پستیم
ای بت صاحب دلان مشاهده بنمای  تا تو ببینیم و خویشتن نپرستیم
دیده نگه داشتیم تا نرود  با همه عیاری از کمند نجستیم
تا تو اجازت دهی که در قدمم ریز  جان گرامی نهاده بر کف دستیم
دوستی آنست سعدیا که بماند عهد وفا هم بر این قرار که بستیم

می توانم بود بی تو

می‌توانم بود بی تو ، تاب تنهاییم هست  امتحان صبر خود کردم شکیبایم هست
حفظ ناموس تو منظور است می‌دانی تو هم  ورنه سد تقریب خوب از بهر رسواییم هست
سوی تو گویم نخواهد آمد اما می‌شنو  ایستاده بر در دل سد تقاضاییم هست
نی همین داد تغافل می‌دهد خود رای من  اندکی هم در مقام رشک فرماییم هست
گر شراب اینست کاندر کاسه‌ی من می‌رود  پرخماری در پی این باده پیماییم هست
گرچه هیچم ، نیستم همچون رقیبان در به در  امتیازی از هوسناکان هر جاییم هست
وحشیم من کی مرا وحشت گذارد پیش تو  گر چه می‌دانم که در بزم تو گنجاییم هست