ر يا كاران

شب است و يك چــــراغ پيه ســـوز
من و تنهائــــــي و قلبي همــــه ســـوز

من و قلبي كـــه در سينـــــه شكسته
دگر بغضي كـــه در كــــامــــم نشسته

من و يــــاد دو چشم نـــــرگس تو
من و يك پنجـــــره افسانـــــه نــــــو

يكي پيمانـــــــه خــــــالي ز بــــاده
دگــــر دردي كــــه از عشق تـــو زاده

يكي چشمي كــــه ريـزد همچنان ابر
دگر قلبي كه خـــالي گشتي از صبـــــر

يكي انـــدر درون ميـــــراندم پيش
قلم در دست و مـــن بيگانــه از خويش


همي خــــواهم كه خـون خامه ريزم
خود از بين تــــو و خــــون نـامه خيزم

همي خــــواهم كه از چشم تو گويم
طريق زنـــــدگي را بــــا تــــو پـــويم

همي خـــــواهم كه يـادي از تو آرم
ز عشقت خـــــــون دل از ديـــده بارم

ز چشم و زلف و ابـــــروي تو گويم
الفباي سخـــــن را از تـــــو جـــــويم

بگويم غير تو در ايــــن ميان نيست
مر اين تفسير عالــــم غيــر تو چيست

در اين سينه هـــر آنچه از تـــو دارم
بگويم گـــــر بــــــرندم پـــــاي دارم

ولي افسوس اينجا بس مخــوف است
سخنها همچنان در بنـــد جـــوف است

كسي اينجــــا نــــدارد نــــاي گفتن
به ديده بايــــد ايـــــن غم خانه رفتـن

همه در قيـــد نــــام و آبــــــــرويند
گهر در بحــر و ايشــــان آب روينـــد

همه در بند كذب و رنگ اسيـــــرنـد
به دل كشتن همـــــه اينجـــا اميـــرند

به زنجيـــــر ريــــــا بستنـــــد پا را
به رنگ خـــــود گواه آرند خـــــدا را

همه ظاهــــر پرست و ديـــو خـويند
همه قـــــرآن بدست از حـــق بدورند

همه در گفته ها شان كــذب و رنگنـد
همه رنگند و بــــــا ديگـــــر بجنگند

يكي صــــد ادعــــا در حـــرف دارد
يكي رنگ تـــــواضع مــــي نگـــــارد

يكي بــــار سيــــاست مي بـرد پيش
يكي گــويد زايل و مسلك خـــــويش

يكي از جــــــور مـــردان داد خواهد
يكي هم نـــــام و ذكــــر يــاد خواهد

يكي مردن به پــــــاي دار خــــواهد
يكي از بي كسي يك يــــار خـــــواهد

يكي چون مـــــوج ميلــــرزد سر اپا
يكي آواز ماهـــــورش به غـــــوغـــا

يكي زاهـــــد صفت پنــــدي بگويد
يكي راهب نمــــا ديـــــري بجــــويد

كه اينجــــا بس مقدس جايگاه است
نه هــــركس را مكـــان عشقباز يست

يكي گويد از ايـــــن روز دوشنبــــه
كه شـــــاعر ميشونــــد امثال بنــــده

خلايق را به تحقيـــــر و بـــه تحديد
نخوانـم مـــــا بقي الا بــــه تمجيـــــد

بتوپد بـــــر كسي كـــــه از تـو گويد
سخن را جان مطلب از تـــــو جــــويد

سخن از تـــو نبايد گفت و از يــــار
كه اينجــــا مــــن بـــــود شالوده كار

يكي هــــم قدر مس آمــد طـلا كرد
مقام شعر تا عــرش عــــــلا كــــــرد

به زيــــر پاي شاعـــــر خـاك گشته
سخن اينگونــــه بس غمنــــاك گشته

همــــه در پيش ايشان بـــــي مقامند
كه ايشان لطف بــــر مـــــردم نهادند

يكي بالاتـــــر از مــــــردم نشستند
سخن را نطفـــه اشعــــــار بستنـــــد

بمان اي مهـــــربان با هـــم بــرانيم
به درد اين زمان بــــاهم بخــــــوانيم

بيا گل واژه هايــــم را تــــو بــرگير
كه غير تو همه رنگ است و تـــزويــر

بيا تا نــــام تـــــــو باشـــد كــلامم
نثار پــــــاي تــــو هــــــر اعتبـــارم

بيا تـــــا چشم مستت را بنـــــــازم
بيا تـــــا جــــان دهي بــر شور سازم

بيا از لعـــــل شيرين تــــو گـــويم
بيا تـــــا شيـــــوه عشق تـــــو جويم

بيا تنهـــــا وتنهـــــا را مــــرنجــان
مـــرو تنهـــا كه شويم دست از جــان

...ادامه مطلب

قفس

شـــبي در انـــتهاي فـصل هجرت ســـر آغــازي پر از انـدوه و محنت
شـــبي بي انــتها در كــنج زنـدان حــلولي تـــازه تر با قفل و سنــدان
هـــجوم لشگـــر كـولاك و سـرما پـس از تـــاراج خورشيـــد اهورا
فـــتاده پيكــري محزون و غمگـــين بـــه كــنج بستري مسلول و سنگين
كـــنون ديگـــر توان رفتنم نيســت از ايـــن زنــدان امـيد رستنم نيست
كــنون بـا اين قفس مأنـوس گشتـــم دگـــر از رسـتنم مـأيوس گشتـــم
دگـــر جــز ايــن قفس جـائي ندارم بــــراي پـر زدن بـــالي نـدارم
دگـــر در بنـد آب و دانـــه ام مــن گـــرفتار هـــواي خـانه ام من

مـــرا در سـر هـــواي دشت مي بود امـيد لالـه و گلگشــت مــي بود
به آغـــوش چــــــمن مستانه خفتن حـديث خود بــه گوش لاله گــفتن
نـــشستن بــر لــب جوئي و رفــتن ســرودي خواندن و فــصلي شــكفتن
مــي و پـــيمانه را بـــر هم كشيدن لــبي بــر گــونه سـاغر دمــيدن
بــه دلـــبر راز مــستي فـــاش گفتن بــه مـــژگان خـاك در گاهش برفتن
لـــبي هــم بــر لـب دلدار بــستن بــه بـند دام گــيسويش نــشسـتن
ازآنـــجا پـــر كشــيدن تـا به افلاك ســرود الوداع خواندن بـر ايـن خاك
كـنون فــصل مــي از من دور گشــته چـمن بـا برف و ســرما كور گـشته

بـــساط مــي دگـر از بـــاغ برچيد لــب سـاغر بــه هـجر بـاده بدريد
مــرا دلـــدار نيـــز از وطـن رفت دگـر ســرو چمــانم از چــمن رفت
بــه شــــــوق كه كنون خواهم پريدن امــيد كــه نـشستن تــا رهـيدن
بـــرون زيــنجا نه عـــشقي و امـيدي نـه جــائي دلـــبري شـور نبيدي
بـــرون زيـــنجا دگر جـــائي نـدارم به پــيش يـــار هــم راهـي ندانم
هـــمان بـــهتر كه بــا زندان بــمانم همينجا بــا غــم مــاندن به جانم
هـــمانا به كـــه دست از خود بشـويم ره عــادت بـه زنـدان را بــجويم
خــــيال پــر زدن از ســر بـرانم بـه شــام تــيره ام مــهمان بـمانم

بـــگويم تـــا كه مـــن خود بينشانم نــه ســـيمرغم نـه قاف است آشيانم
كـــبوتر بـــچه اي بــي برگ و با لم كجــا ســيمرغ وش بــر خود ببالم
مـــرا نـــه جـــايگه اين طاق آبيست كه ســهم مــن همين زنــدان خاليست
در ايـــنجا دانــه و آبـــم مــهياست علاج كار مــن قـــدري مـداراست
شـــبي هـــم مـــرگ مي آيد سراغم بــمـيراند هـــموبـزم چـــراغم
شـــبي سيمرغ ميرد چـــون چـــراغم ببـايد شـاد باشــم پس چــــرا غم
پــس اكـــنون مـــينشينم من همينجا چـــو ســـيمرغي كه تـنها ميرد آنجا

...ادامه مطلب

عقاب

انديشه ماهي فرار از اب نيست وانديشه عقاب فرار از اسمان

تعالي انديشه از اب تا به اسمان جز به چنگال عقاب ميسر نميشود

زنداني

هـــوا تنــگ است و شـب در راه افـــق آلــــوده يـك درد جانكاه
افق در بستر خونــابه خفتـه است حديث بـيكسي با كوه گفته است
هوا آبستــــن شــوم سيا هـيست زميــــن اينبـار در مرز تباهيست
زمين افسرده ايـن شام شوم است هـــــوا دلمـرده از آواز بوم است

صداي مــرغ زنـداني غميـن است هـــواي شـام پائيزي همين است
اسير يك قفس در فصـل هجرت گرفتـــار غم است ورنج ومحنت
به فصل كوچ بالي را شكســـــتند دلـــي را در خــــم زنجير بستند
رفيقان وقت هجرت پر كشيــدند تني خسته در اين محبس نديدند

رفيقان را هـــــواي كوچ بــر سر نبـــردند يادي از محبوس خنجر
چو وقت كوچ آمد پر كشيــــدند قلــــم بر نــام مستي بر كشيدند
كشيدند رخت خود از بسترخاك پريـدنـد از قفـــس تا اوج افلاك
چنان گردي زخود بر جا نهــادند كه گوئــــي فكر برگشتن ندارند

چنان فارغ زمن پـــرواز كــردند كه مشكل بينــم ايشان باز گردند
شبي كه رتل هجرت ساز كـردند به همــــت قفل زندان باز كردند
مرا محزون و زخـــمي وا نـهادند به راه بـــــي نـــــهايت پا نهادند
من اينجا خسته و بيـــــمار بودم گداي مرحـــــم وتيـــــمار بودم

مرا قفلي گران بر پــــاي بستنـد اميــــــد رستنـــم را بر شكستند
رفيقان بنــــد از پايم گشود نــد مرا از چشــــم زندان بان ربودند
دگر مانــــدن در اينجا نا روا بود ولي افســــــوس تقديرم جدا بود
مرا اينگونه مانـــــدن بود تقدير سرود بنـــد خــــواندن بود تقدير

دو بـــال خستــه من لنگ بودند تو گوئـــي تخت بند سنگ بودند
چو بـــا زنجيريان غل مينشاندند مرا بـــــال پريدن بــــر فشاندند
شبانگا هــان به زنجيرم كشيدند به وقت صبـــح پرهايـــم بچيدند
مدارا با اسيـــــر اينسان نمودند پرم را بستـــــر زنــــدان نمودند

چو خورشيد از افق سربردرآورد مجــــال صبــر ياران هم سر آمد
دل از يــــاري فتـاده بر كشيدند نگا هــــي از قفــا و پر كشيـــدند
مرا پــــر كنده اينـــجا وا نهادند پريــــدنـــد و مـــــرا تنها فتادند

...ادامه مطلب

خداي كودكي ها

مرگ را سرودي دوباره خواهم ساخت
تازه تر از هر تازه اي
وسكوت را مايه تمام نت هايم خواهم كرد
تا بشنوي چقدر فرياد
درسينه غمبارم نهفته است

بار ديگر دست به قلم خواهم برد
درسپيده دم غمبار اعدام
وبي مهابا سرخواهم زد قصيده هاي نا تمام را
عفت پاك كاغذ را به خون قلم هتك خواهم كرد
تا بي حرمت ترين خطوط بيانگر عصمت اندوه بار
باكره گي كلامم باشد
تصنيف خواهم ساخت

از لحظه لحظه سكوت چند ساله ام
تا پايه چوبين استدلالهايم را بلرزاند
فلسفه را در پاي عرفان سر خواهم بريد
تا بارور كند نهال خشكيده
عروج را

فقه را عريان وبي حرمت خواهم چرخاند
در كوچه هاي كفر
سوار بر استري چموش وبي حيا
زندگي را تهي از فلسفه وفقه وعرفان
به دست كودكي گستاخ خواهم داد
تا بنويسد بر پشت هر عابري
دنباله خواهم ساخت از سيب وشقايق
به اسب چوبين زندگي
كه خاطرات كودكيم بر آن سوار است

آسمان را بر فراز كوههاي نقاشي پاك خواهم كرد
تا خداي كودكيهايم
نتواند كه در آن بگريزد
و آنگاه بر سنگي حك خواهم كرد
نامم را بر دروازه هيچستان
تا كسي به سراغم نيايد
...ادامه مطلب

صداها

با تشکر از "احمد (تنها)" که شعر زیبای خودشون رو برای ما فرستادند

صـــداي باد پائيـزيست اينك
صداي يك هوس بازيست اينك
صداي زهـرگون غربتست اين
نــواي بي نواي محنت است اين
سرود شــوم حزن است با غم
نــــواي بي كسي در زخم با هم
صــداي گنگ ياراني كه رفتند
هـــــواي كهنه دلهاي خسته اند
هــوا آلوده از ننگ صداهاست
زمين آغشته دررنگ صداهاست
صدا سد زمان را بي كنون كرد
حصـــار قرنها را بي سكون كرد
صــدا مـارا به اعماق زمان برد
بشـــر را ازكنون تا لا مكان برد
صـــــدا شد رابـط ما با گذشته
شنيــــديم آنچه را با ما گذشته
بشربااين صداازخودتهي گشت
مثـال سنــگ با مغزي تهي رفت
چنان از نشئه ديرينه شد مست
دگـرازفكــرفردا دست بر بست
هر آندم شال همّت بركمربست
صـــدا از غيب آمد كه لهو است
هزاران قـرن برآدم ستـم رفت
صـــداهم همچنان اميد مي تفت
اميـــــد او كه مي آيد نشستيم
بــه خفت دسـت بردست بستيم
ندانيـــم عاقبت ما از كجائيم
بـه خــود هستيـم يا بي اختيارم
صـــدا ميگفت بايد امتحان داد
چنين نـا خوانده راكي ميتوان داد
چه كس آموخته درس مجهول
كنون در پيـش او گشتيم مسئول
نگفتندعلت اين امتحان چيست
زخود مختاربراين امتحان كيست
چـــرا آدم از آن اول نفهميــد
بـه گنــدم پرده عصمـــت بجنبيد
پدررا يك خطا گوئيكه بس بود
كه فرزنــدان براننـــد تا نفس بود
پدر بفروخت جنت را به گندم
بهــــــاي دوزخـــش دادند مردم
بنـــــاي ظلـم را قابيل پي كند
كه بـــر نعش برادر قبـــــرميكند
چرا بيداد پرور شد دست آدم
عجب حرفي زمصلح هم نبود آندم
چرا شيطان نشـد مسجود آدم
ملك بود و مجـــــرد يا كه آدم
صدا آمدكه اين ديگر تباهيست
سزاي بدگمان درقعـر چاهيست
تأمل بيش از ايـــن جايز نباشد
هر آنچه گفته آمــد شرط باشد
توئي جزئ و ترا با كل چكارت
نباشد بنـــــــده را حق شكايت
جدل با مبدأ و علـت روا نـيست
كه كافر را بجز دوزخ سرا نيست
صداها يك به يك تكرار گشتند
مجـــــال هر تــــأمل را ببستند
بيا اي دوست بشكن اين صدارا
حديث دل بــــه دل وا نه خدارا
صدا را با نوا خامــــــوش بنما
يكي پنبـــه كنون در گوش بنما
بيا بگذر ز مرز اين صــــدا ها
بيا بشـــــكن غرور اين صدا را
بيا تنـــــها سرود قلب بشنــو
بيا بـــــر گو حديث عشق ازنو

احمد (تنها)

...ادامه مطلب