گم کرده عمر

بس که این هنگام و این هنگامه ماند

انتظارم کشت و دردم ، به نشد !

از کمین جویان ، خدنگی برنخاست

وز کمانداران کمانی ، زه نشد !

نیم ِ عمرم در ستیز آمد به سر

نیم ِ دیگر بر فنا شد ، درشکست

دور ِ گردون شوق ِ من در سینه کشت

دیو ِ افسون دست ِ من ، بر چاره بست !

جامه بر تن گر نباشد ، گو مباش

کس ندارد شکوه ، از بی جامگی!

بسته کامی را چه سازم با هنر ؟

ویژه در چرخشت ِ این خودکامگی

دشنه ها آبی نزد بر تشنه ها -

تا نپنداری ز کوشش تن زدیم -

غرقه در خونیم و رنجور از تلاش

مشت ِ رویین بس که بر جوشن زدیم !

بر هنرمندی چو من ، با این سکوت

زندگی مرگ است و مرگی بس دراز !

هر دمی بر جان ِ من آید غمی

همچو پیکانی که بارد از فراز

دل درین چاه است و بر بالای ِ چاه

از کمانداران ِ سلطان ، لشکری !

پا درین زندان ِ آزادی منه

ایکه آزادانه ، دور از کشوری !

...ادامه مطلب

ای وسوسه !

امشب ، همه اشکم ، همه رشکم ، همه دردم

کو بوسه ی گرمی ، که بجوید دل ِ سردم ؟

رسوا کنمت ، ورنه ز بیتابی ِ دیدار

شب تا به سحر ، با دل ِ رسوا به نبردم

دوری ز من ای گلبن سیراب و ، دل از دور

گلبوسه فشاند به سراپای ِ تو هر دَم

مهتاب تنت ، از دل ِ این بستر ِ خاموش

کی بردمد ، ای جفت ِ سبکسایه که فردم

خاری شد و در جان ِ پشیمان ِ من آویخت

آن شِکوه که پیش ِ تو تنک حوصله کردم

صد چامه فروباردم از طبع زر اندود

گویی به خزان ِ غمت ، آن شاخه ی زردم

خواهم ، که تو را گیرم و شادان بگریزم

آنگونه ، که هرگز نرسد باد به گردم

باغ گنهی ، دو رخ ِ شیرین ِ مرادی

آغوش ِ تو جوید ، دل ِ اندیشه نوردم

ای " وسوسه " ، گر با تو زنم بر سر ِ دلخواه

آتش فِکند ، مهره ی مهر ِ تو به نردم

الهامگر ِ طبع ِ فریدونی و وقت است

کز ناز ِ دگر ، تازه کنی جوشش ِ دردم

...ادامه مطلب

مهتاب

در زیر سایه روشن ماه پریده رنگ

در پرتوی چو دود، غم انگیز و دلربا

افتاده بود و زلف سیاهش به دست باد

مواج و دلفریب

می زد به روشنایی شب نقش تیرگی.

می رفت جویبار و صدای حزین آب

گویی حکایت غم یاران رفته داشت

وز عشق های خفته و اندوه مردگان

رنجی نهفته داشت.

در نور سرد و خسته ی مهتاب، کوهسار

چون آرزوی دور

چون هاله ی امید

یا چون تنی ظریف و هوسناک در حریر

می خفت در نگاه.

وز دشت های خرم و خاموش می گذشت

آهسته شامگاه.

او، آن امید جان من، آن سایه ی خیال

می سوخت در شراره ی گرم خیال خویش.

می خواند در جبین درخشان ماهتاب

افسانه ی غم من و شرح ملال خویش.

...ادامه مطلب