صحبت از پژمردن يک برگ نيست

از همان روزي که دست حضرت قابيل

گشت آلوده به خون حضرت هابيل

از همان روزي که فرزندان آدم

صدر پيغام آوران حضرت باري تعالي

زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد

آدميت مرده بود

گرچه آدم زنده بود.

از همان روزي که يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزي که با شلاق و خون، ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب

گشت و گشت

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت

اي دريغ،

آدميت بر نگشت

قرن ما

روزگار مرگ انسانيت است

سينه ي دنيا ز خوبي ها تهي است

صحبت از آزادگي، پاکي، مروت ابلهي است

صحبت از عيسي و موسي و محمد نابجاست

من که از پژمردن يک شاخه گل

از نگاه ساکت يک کودک بيمار

از فغان يک قناري در قفس

از غم يک مرد، در زنجير

حتي قاتلي بر دار!

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرين ايام، زهرم در پياله زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

واي! جنگل را بيابان مي کنند

دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان مي کنند

هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا

آنچه اين نامردمان با جان انسان مي کنند

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

فرض کن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

فرض کن يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بيابان بود از روز نخست

در کويري سوت و کور

در ميان مردمي با اين مصيبتها صبور

صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانيت است..

برای روزنبرگ ها

خبر کوتاه بود

 اعدامشان کنید

 خروش دخترک برخاست

 لبش لرزید

 دو چشم خسته اش

از اشک پر شد

 گریه را سر داد

و من با کوششی پر درد اشکم را نهان کردم

چرا اعدامشان کردند ؟

 می پرسد ز من با چشم اشک آلود

عزیزم دخترم

 آنجا شگفت انگیز دنیایی ست

 دروغ و دشمنی فرمانروایی می کند آنجا

طلا : این کیمیای خون انسان ها

 خدایی می

کند آنجا

شگفت انگیز دنیایی که همچون قرنهای دور

 هنوز از ننگ آزار سیاهان دامن آلوده ست

 در آنجا حق و انسان و حرفهایی پوچ و بیهوده ست

 در آنجا رهزنی آدمکش خونریزی آزاد است

 و دست و پای آزادی ست در زنجیر

عزیزم دخترم

 آنان

 برای دشمنی با من

برای دشمنی با تو

برای دشمنی با راستی

اعدام شان کردند

و هنگامی که یاران

با سرود زندگی بر لب

به سوی مرگ می رفتند

امیدی آشنا می زد چو گل در چشم شان لبخند

به شوق زندگی آواز می خواندند

 و تاپایان ره راه روشن خود با وفا ماندند

عزیزم

 پاک کن از

چهره اشکت را ز جا برخیز

 تو در من زنده ای من در تو ما هرگز نمی میریم

 من و تو با هزاران دگر

 این راه را دنبال می گیریم

از آن ماست پیروزی

از آن ماست فردا با همه شادی و بهروزی

عزیزم

 کار دنیا رو به آبادی ست

 و هر لاله که از خون شهیدان می دمد

امروز

 نوید روز آزادی ست

ملکا مها نگارا صنما بتا بهارا

کس از این نمک ندارد که تو ای غلام داری

دل ریش عاشقان را نمکی تمام داری

نه من اوفتاده تنها به کمند آرزویت

همه کس سر تو دارد تو سر کدام داری

ملکا مها نگارا صنما بتا بهارا

متحیرم ندانم که تو خود چه نام داری

نظری به لشکری کن که هزار خون بریزی

به خلاف تیغ هندی که تو در نیام داری

صفت رخام دارد تن نرم نازنینت

دل سخت نیز با او نه کم از رخام داری

همه دیده‌ها به سویت نگران حسن رویت

منت آن کمینه مرغم که اسیر دام داری

چه مخالفت بدیدی که مخالطت بریدی

مگر آن که ما گداییم و تو احتشام داری

بجز این گنه ندانم که محب و مهربانم

به چه جرم دیگر از من سر انتقام داری

گله از تو حاش لله نکنند و خود نباشد

مگر از وفای عهدی که نه بردوام داری

نظر از تو برنگیرم همه عمر تا بمیرم

که تو در دلم نشستی و سر مقام داری

سخن لطیف سعدی نه سخن که قند مصری

خجلست از این حلاوت که تو در کلام داری

جان منست او

 می توانید ترانه های این غزل را باصدای محسن چاوشی - مهدی فلاح  و مسعود  مظلوم گوش کنید

جان منست او هی مزنیدش

آن منست او هی مبریدش

آب منست او نان منست او

مثل ندارد باغ امیدش

باغ و جنانش آب روانش

سرخی سیبش سبزی بیدش

متصلست او معتدلست او

شمع دلست او پیش کشیدش

هر که ز غوغا وز سر سودا

سر کشد این جا سر ببریدش

هر که ز صهبا آرد صفرا

کاسه سکبا پیش نهیدش

عام بیاید خاص کنیدش

خام بیاید هم بپزیدش

نک شه هادی زان سوی وادی

جانب شادی داد نویدش

داد زکاتی آب حیاتی

شاخ نباتی تا به مزیدش

باده چو خورد او خامش کرد او

زحمت برد او تا طلبیدش

آتشی در نیستان

یک شب آتش در نیستانی فتاد

سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شعله تا سرگرم کار خویش شد

هر نی‌ای شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت: کاین آشوب چیست؟

مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟

گفت آتش بی‌سبب نفروختم

دعوی بی‌معنی‌ات را سوختم

زانکه می‌گفتی نی ام با صد نمود

همچنان در بند خود بودی که بود

با چنین دعوی چرا ای کم عیار

برگ خود می ساختی هر نوبهار

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی‌دردی علاجش آتش است

محمد بن‌ محمدرضا مجذوب تبریزی

حصار عافیت

نسیم وصل به افسردگان چه خواهد کرد؟

بهار تازه به برگ خزان چه خواهد کرد؟

به من که سوختم از داغ مهربانی خویش

فراق و وصل تو نامهربان چه خواهد کرد؟

سرای خانه بدوشی حصار عافیت است

صبا به طایر بی آشیان چه خواهد کرد؟

ز فیض ابر چه حاصل گیاه سوخته را،

شراب با من افسرده جان چه خواهد کرد؟

مکن تلاش که نتوان گرفت دامن عمر

غبار بادیه با کاروان چه خواهد کرد؟

به باغ خلد نیاسود جان علوی ما

به حیرتم که در این خاکدان چه خواهد کرد؟

صفای باده روشن ز جوش سینه اوست

تو چاره ساز خودی آسمان چه خواهد کرد؟

به من که از دو جهان فارغم به دولت عشق

رهی ملامت اهل جهان چه خواهد کرد؟

دل كه چركین شد چكارش می‌كنیم...؟

گیریم ،  
  خنجر حرف تو بر پهلوی باورها نشست؛
نوشدارویی
 شرابی
 شیونی
شعری
  به كارش می‌كنیم

دل كه چركین شد
چكارش می‌كنیم...؟

بگذار بگذريم

ما يک شراب کهنه بدهکار دلبريم

گرگيم و سال هاست کسي را نمي دريم

در دور باطلي که فتاديم سرخوشيم

از ابتدا به فکر نفس هاي آخريم

مي خواستي که شرط قمارم شوي،شدي

ما آبروي رفته ي خود را نمي بريم

آنقدر خورده ايم که ترسم به روز حشر

وقت حساب يکسره بالا بياوريم

هر پيک پيکري است به پيکار در شده. . .

حالم خراب تر شده،بگذار بگذريم. .

گاهي نميشود که نميشود که نميشود

گاهي گمان نميکني ولي خوب ميشود

گاهي نميشود که نميشود که نميشود

گاهي بساط عيش خودش جور ميشود

گاهي دگر تهيه بدستور ميشود

گه جور ميشود خود آن بي مقدمه

گه با دو صد مقدمه ناجور ميشود

گاهي هزار دوره دعا بي اجابت است

گاهي نگفته قرعه به نام تو ميشود

گاهي گداي گدايي و بخت با تو يار نيست

گاهي تمام شهر گداي تو ميشود

گاهي براي خنده دلم تنگ ميشود

گاهي دلم تراشه اي از سنگ ميشود

گاهي تمام آبي اين آسمان ما

يکباره تيره گشته و بي رنگ ميشود

گاهي نفس به تيزي شمشير ميشود

از هرچه زندگيست دلت سير ميشود

گويي به خواب بود جواني مان گذشت

گاهي چه زود فرصتمان دير ميشود

کاري ندارم کجايي چه ميکني

بي عشق سر مکن که دلت پير ميشود

آن همه دویدن و سراب این همه درخشش و سیاه

نازی 

نازی مرد

آن همه دویدن و سراب

این همه درخشش و سیاه 

تا كجا من اومدم

چطوری برگردم ؟

چه درازه سایه ام

چه كبود پاهام

من كجا خوابم برد ؟

یه چیزی دستم بود! كجا از دستم رفت ؟

من می خواهم برگردم به كودكی

قول می دهم كه از خونه پامو بیرون نذارم 

سایه مو دنبال نكنم 

تلخ تلخم, 

مثل یك خارك سبز 

سردمه و می دونم هیچ زمانی دیگه خرما نمی شم 

چه غریبم روی این خوشه سرخ 

من می خوام برگردم به كودكی!!

نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !!

كفش برگشت برامون كوچیكه 

پابرهنه نمی شه برگردم ؟

پل برگشت توان وزن ما را نداره! برگشتن ممكن نیست 

برای گذشتن از ناممكن , كی یو باید ببینیم؟!! 

رویا رو , رویا رو , رویا رو , رویا رو

رویا را كجا زیارت بكنم ؟

در عالم خواب 

خواب به چشمام نمی آد! 

بشمار , تا سی بشمار ... یك و دو 

یك و دو 

سه و چهار

پنج و شش

هفت و هشت

نه و ده ...